Hala Bir Tırtıl Olduğunu Düşünen Kelebek: Bir Dönüşüm Hikayesi

Mart 26, 2018

Bu dönüşüm hikayesi, hala bir tırtıl olduğuna inanan bir kelebek masalını anlatır. Bu hikaye, dönüşümden ve bu dönüşümü kabul etmemekten bahseder. Gerçek şu ki, bazen gördüğümüzden çok daha fazla güce sahibizdir ve enerjimizi değişime direnerek harcarız, gözlerimiz geçmişe yapışır, artık olmadığımız o kişi olmaya çalışırız.

Bir süre önce küçük bir tırtıl doğdu. Bazı zorluklarla yere bir yerden başka yere sürünerek gitti. Bir gün sürünmekten bıktığında, bir ağaca tırmanmaya karar verdi. Ancak o sadece herhangi bir ağaç değildi, büyük bir gövdesi ve canlı yaprakları olan bir ağaca tırmanmayı seçti. Yıllarca altında oynadığı bir ağaç.

“Neye direnç gösterirsen, varlığını sürdürür.”

– Carl G. Jung


Tırtıl tırmandı tırmandı, ancak sonra kaydı, düştü ve ilerleyemedi. Ancak çalışmaya devam etti ve adım adım ilerledi, tırmanmayı başardı.

Bütün vadiyi görebildiği bir dala geldi. Manzara harikaydı. Diğer hayvanları, beyaz pamuk gibi bulutlara sahip mavi gökyüzünü ve ufukta yoğun bir maviye boyanmış harika bir deniz görebiliyordu. Tırtıl bu dalda huzurlu bir nefes aldı.

Orada oturdu, etrafındaki dünyayı gözlemledi ve hayatın onunla değişime uğramayacak kadar güzel olduğunu hissetti. Tırtıl yorulmuştu. Aynı zamanda, bir tırtıl olarak hayatından minnettar olsa da, başka bir şey olmanın zamanının geldiğini biliyordu.

“En güzel hediye, kendi dönüşümünüzdür.”

– Lao Tzu

Tırtılın kelebeğe dönüşümünün hikayesi

Tırtıl uykuya dalmıştı, büyük bir huzur duygusu yaşıyor ve kaderinin basit bir tırtıldan çok daha fazlası olduğu düşünüyordu. Uyudu ve uyudu, etrafında büyüyen bir koza yaptı, orada huzuru başka bir varlık olmak için yeterince uzun süre muhafaza edebilen bir kabuk.

Uyandığında, hareket etmesine izin vermeyen ağır bir kabuğa sıkışmış hissetti. Sırtında tuhaf bir şeylerin oluştuğunu hissediyordu. Çaba sarf ederek, büyük mavi kanatlara benzeyen şeyleri hareket ettirdi ve kabuk kırıldı.

Tırtıl artık bir tırtıl değildi, mavi bir kelebekti. Fakat, tırtıl o kadar uzun süredir tırtıldı ki, artık bir tırtıl olmadığını fark etmemişti.

mavi kelebek

Mavi kelebek, kanatları olmasına rağmen, küçük bacaklarını kullanarak ağaca sürünerek gitti. Büyük mavi kanatların ağırlığını taşıyordu, bu da gücünü tüketen bir ağırlıktı.

Mavi kelebek her zaman yaptığı gibi bacaklarını kullanarak hareket etti, bir tırtıl olduğuna inanarak ve tırtılmış gibi yaşamaya devam etti. Ancak kanatları, daha önceki çevikliğiyle hareket etmesine izin vermedi.

“Tırtılın son dediği şeye, dünyanın geri kalanı kelebek der.”

– Lao Tzu

Kanatların ağırlığı

Hala bir tırtıl olduğuna inanan kelebek, hayatının neden bu kadar zorlaştığını anlamıyordu. Kanatlarının ağırlığını taşımaktan bıktı, dönüştüğü dala geri dönmeye karar verdi. Bu sefer, ağaca tırmanmaya çalışmak, ilerlemek imkansızdı.

Bir rüzgar, beklenmedik bir şey onu geriye itti. Hala bir tırtıl olduğunu düşünen kelebek durdu ve çok uzakta görünen o dala baktı. Sonra ağlamaya başladı, umutsuzdu.

Onun ağlamasını duyan güzel, bilge bir beyaz kelebek yanına yaklaştı. Beyaz kelebek bir çiçek üzerine oturdu ve bir süre bir şey söylemeden mavi kelebeğe baktı. Mavi kelebeğin ağlaması geçtiğinde, beyaz kelebek şöyle dedi:

“Ne oldu?”

“O dala tırmanamadım. Önceden, zor olmasına rağmen yapabiliyordum.”

“O dala tırmanamasan da… Belki ona uçabilirsin.”

Hala bir tırtıl olduğunu düşünen mavi kelebek beyaz kelebeğe tuhafça baktı ve sonra kendine, büyük ve ağır kanatlarına baktı. Kabuğunun çıktığı gün olduğu gibi, onları sertçe hareket ettirdi ve açtı.

Çok büyük ve güzeldi, mavi o kadar yoğundu ki, dönüşmüş tırtıl korkmuştu ve onları tekrar hızla kapattı.

Beyaz kanatlı kelebek, “Kanatlarını kullanmayarak bacaklarını yıpratmışsın.” dedi ve kendi bilge kanatlarını açtı ve zariflikle uçtu.

Uçuş anı

Mavi kelebek, beyaz kelebeğin her hareketini şaşkın bakışlar ile izledi ve beyaz kelebeğin sözleri üzerine düşündü. O anda, artık tırtıl olmadığını, belki de bu ağır kanatların faydalı olabileceğini anlamaya başladı.

Mavi kelebek kanatlarını tekrar açtı ve bu sefer onları açık tuttu. Gözlerini kapattı ve onları okşayan rüzgarı hissetti. Bu kanatların artık onun bir parçası olduğunu hissetti ve artık bir tırtıl olmadığına karar verdi, öyle ki, artık sürünerek hayatına devam edemezdi.

Ardından her seferinde daha kelebek ve daha az tırtıl olmak üzere kanatlarını daha geniş ve daha geniş açtı. Kanatlarının güzel ve büyülü mavisini izledi. Çok kısa bir zaman içinde uçtuğunu fark etti, yavaş yavaş o dala doğru ilerliyordu.

Tekniği mükemmel olmamasına rağmen uçmak, bacaklarını sürüklemekten daha kolaydı. Uçma korkusunun gerçekte kim olduğunu kabul etmesine izin vermediğini, aslında tırtıl halinden mavi kelebeğe dönüştüğünü keşfetti.

Bu dönüşüm hikayesi, hala bir tırtıl olduğunu düşünen bir kelebeğin hikayesidir. Fırtınalar ve güçlü rüzgarlara karşı uçabilen güçlü kanatlı, güzel mavi kelebeğin hikayesi.

Mavi kelebek, büyük, güzel, mavi kanatlara sahipti. En açık gökyüzü renginden en kızgın denizin mavisine kadar birçok farklı tonda mavilere sahip kanatlar. Ama bilmiyordu bile.

“Hayatınızı değiştiren kararlar vardır ve bir de kararlarınızı değiştiren hayatlar.”

– Clara Molina

avuçta bir mavi kelebek

Mavi kelebeğin dönüşümünden alınacak ders

Tırtıldan kelebeğe dönüşüm, değişime ayak uydurmak hakkında konuşmak için en sık kullanılan metaforlardan biridir. Kelebekler kırılganlığın ve aynı zamanda muhteşemliğin sembolü olan dönüşümün bir sembolüdür. Bu yüzden bir kelebek, bir dönüşüm öyküsünün doğal bir kahramanıdır.

Bu dönüşüm hikayesi, sürekli gelişen, değişen, dinamik bir dünyada yaşadığımızı ve bunun bir parçası olduğumuzu hatırlatıyor. Fakat bazen, dönüşüme uğramış olsak ve değişme gücümüz olsa bile, ne sebeple olursa olsun bunu kabul etmiyoruz: belki korku, belki utanç, belki de suçluluk…

“Her zaman aynı insan olmak imkansızdır çünkü yaşıyoruz.”

– Eloy Moreno

Burada güzel, güçlü, mavi bir kelebek artık bir tırtıl olmadığını ve bu yüzden bir tırtıl gibi yaşayamayacağını kabul etmiyor. Bir parçası değişmek istese de, başka bir parçası değişiklikten korkuyor, geçmişine yapışmaya çalışıyor ve değişmeden yaşamayı sürdürmeye çalışıyordu.

Kanatlarının ne için olduğunu keşfetmesi, bunu kabul etmesi ve bu andan itibaren nasıl yaşayacağını anlaması biraz zaman aldı. Bunun için biraz yardıma ihtiyacı vardı. Bazen başkaları, gücümüzü bizim gördüğümüzden daha net görür.